Жыл басы ќарлыѓаш

Љліп жатќан жер жџзіне
Жаз ќелген соњ жан кірді.
Ойда, ќырда жап-жасыл боп,
Жасарып жер жањѓырды.

Жасыл жерге гџлден љрнек
Неше тџрлі-сѕн кірді.
Торѓын ќљќтен кљк ала бђлт
Тљкті гаућар жањбырды.

Сђлап жатќан џнсіз жерге
Тіршіліќ, “шу” дањ кірді.
Тау мен орман, шалќар келге
Шаттыќ ќџй мен ѕн ќірді...

Кџн кџлімдеп жылы деммен
Ђлы ананы бђлайды.
Жђпар бџркіп, жібеќ желмен
Кењ денесін сылайды.

Жан-жануар ђлы анасы —
Тљсі сџтті ќара жер,
Жас босанып бђланады
Тљсін ашып аѓып тер.

Жер — ђлы ана, буы — демі,
Жадырайды кљсіле.
Ењбекші жан уыз еміп
Љрмелейді тесіне.

Жан иесі тірілісті
Шат боп ењбек тђрмыска.
Жандандырды ќылѓан істі
Ќалыњ ісші кђмырысќа.

Міне, шат боп сымпылдасып
Ќарлыѓаштар зырлайды,
Ойды кезіп, ќырдан асып,
Жаздыњ жырын жырлайды.

Кљркем тђрмыс жылдыњ ќђсы
Ер, екпінді ќарлыѓаш,
Болсын кџйлі ќылѓан ісі,
Жырла жазды жарлыѓа!

1927 жыл.