Мђњ

Ќалѓанда тар лахатта жалѓыз љзім,
Жан кетіп жђмылѓанда екі кљзім.
Айрылѓан тѕн мен жандай ќаларсыњ сен,
Жалындай жџрек жарѓан мђњлы сљзім!

Ќайѓылы,- ќысќа љмір кџнім, љтіп,
Жан мен тѕн айырылысар уаќыт жетіп,
Не сырмен, ќандай куймен айтќанымды
Кім білер, ќалѓанда сен љзім кетіп?

Шаттансам, ќасірет тартсам, жџдеп арып,
Еріксіз шыѓушы едіњ кљкірек жарып.
Табиѓат, љзгелерден љзгеше боп,
Жат туѓан бђл дџниеге мен бір ѓаріп.

Біреудіњ мал мен басы дѕулеті кљп,
Біреудіњ тђрмысына кљњлі тоќ.
Ал меніњ іздегенім: мђњ айтысар
Жан жолдас, бђл уаќытта ол менде жоќ.

Дџниеніњ ѕуресіне налыќќанда,
Шыбын жан ќайѓы дертке жолыќќанда,
Жан жолдас болар ма еді ашыр жаны,
Тѕніњнен ќуат кетіп талыќќанда?!

Жігіттіњ болмаса егер жан жолдасы
Емес пе мђњды ѓаріп ѓазіз басы?
Ќайѓысы, касіреті кімге батар
Сел болып аќса-даѓы кљзден жасы.

Еш кім жоќ шер таркатып кљњіл ашар,
Жџректіњ ќџйіп жанѓан дертін басар.
Мђњымды жђртќа айтпаѓан саѓан шаќтым,
Жџрек - от, кљњіл - дария, халім нашар!

1915 жыл, Омбы.