Балаларыма

Ќу заман басќа салды, мђндай шаќты.
Ќайтейін медеу ќылдым жалѓыз хаќты.
Ђрпаѓыњ љсіп-љнген ђрулы ел боп
Деуші еді бабам Тоќа аруаќты.

Ескене, Байбек, Жѕнбек — бђл бергі атам.
Ќайырлы деуші еді ѓой берген батањ.
Михнат, ќиыншылыќ басќа тусті
Жоќ еді істерімде ешбір хатам.

Ор, Аба, Есен, Нђра жерім еді,
Ќуандыќ — Ќаратоќа елім еді.
Ќолдар деп ќысылѓанда бабаларым,
Сендерге асау балањ сеніп еді.

Бар жазам кџштілермен жарысќаным,
Жыртќаным сорлы жђрттыњ намыстарын,
Тењдікке нашар жђртты жеткізуге
Кљп жауыз ђлыќтармен ќарысќаным.

Жазѓаным елді біраз билегенім.
Пањдарды ђлыќсыѓан илегенім.
Ѕйел мен кедейлерге тењелдіњ деп
Оларды љрге ќарап сџйрегенім.

Ел жеген жауыздарѓа ќарсы тђрдым,
Нашармен ќол ђстасып бірге жџрдім.
Би, болыс, бай тљреніњ малдарына
Сатылмай ѕділшілік жолын ќђрдым.

Жат жерде жауыз заман жаяулатты,
Бђрынѓы ђмыттырды мінген атты.
Бір ќџнде бай мен пањды илеткізіп,
Артынан басќа салды михнатты.

Ќџлдіреп табандары, баяулаѓан,
Ќамыѓып ер кљњілі ќаяуланѓан.
Ђрпаѓыњ жџйрік мінген, бабаларым,
Жоќ шыѓар мендей балањ жаяулаѓан.

Жаяулап дѕмін таттым талай елдіњ.
Аралап суын іштім талай жердіњ.
Еш жерде ат жљнімді, сырымды айтпай
Біреуі болып сорлы жђмыскердіњ.

Табиѓат љзгеше боп туѓан едім,
Белімді жастан бекем буѓан едім.
Халыќтыњ ќорлыќ кљрген туын ђстап,
Ѕділдік жолын іздеп ќуѓан едім.

Болса да жолым ќиын михнатты,
Сол жолда басшы ќылдым жалѓыз хаќты.
Дарияѓа ќайыќ салѓан љр балањды
Ќолда енді бабаларым аруаќты!

1919 жыл, май, “Баян аулы”.